Son yazımı 7 Mart 2013'de yazmışım.
Hayatım resmen takla attı bu süreçte ve düzenin içinde kendimi kaybolmuş hissediyorum.
İş stresi, değişen yüzler, sahtekar insanlar...İçinden binlerce kez sövdüğün ama gülümsemek zorunda olduğun insanlar...
Hayat ne garip 1,5 sene önce burada işsizlikten ağlarken bugün içine girdiğim çirkin düzene küfrediyorum. İnsanoğlu işte memnun olmaz ki!
Nasıl memnun olacaksak? Boşuna okumuşum diyerek her seferinde, her gün işe giderken kahroluyorum.
Bitmek bilmez sorumluluklar, istekler, gün içinde söylenilen yalanlar...İnsan böyle böyle büyüyor demek ki...
Hani yalan söylemek kötüydü.
Hani ne olursa olsun direk söylemek en dürüstçesiydi. En ahlaklısıydı.
Hani ezilenin yanında olmak gerekirdi, adaletli davranmak gerekirdi, vicdan en doğru teraziydi.
Bize öğretilenler, oluşturduğumuz değerler, karakterimiz her şey o kadar yalan geliyor ki şimdi...
Kendimi bir kördüğümün içinde gibi hissediyorum.
En fenası da bu düzenin bir parçası olmak zorunda kalmak. Para kazanmak ve geçimini sağlamak için bütün bu düzene sesini çıkarmamak...
Her gün daha da çöktüğümü hissediyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder