Evet evet her gün bir posta kendime kızıyorum en azından.
Her akşam işten çıkarken
Gece uyumadan önce
Sabah işe giderken kendime söz veriyorum.
Kendime daha çok değer vermek için,
Kendimi geliştirmek için,
Sevdiğim şeylere vakit ayırmak için...
Daha çok okumak daha çok izlemek daha çok hissetmek daha çok öğrenmek daha çok araştırmak için.
Sonra birden sabah oluyor ve ben yine aynı saatte metrodan inip otobüse koşturuyorum.
Yine sabah ve ben yine aynı durakta aynı insanlarla bekliyorum.
Yol boyunca kendimi sorguluyorum.
Beni bu kadar mutsuz eden bu işi neden yapıyorum?
Zorunluluklar ve istekler.
Cevaplar hep aynı.
Keşke bu kadar gerçek olmasa.
Umut daha fazla olsa, sonra biraz mutluluk
Yaşamak için biraz daha enerjim olsa
Ertesi gün daha uyanamamış bir güne uyanmasam
Çalar saatin değişmeyen sesiyle.
Mutlu günler de gelecek mi?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder