Eski(meyecek) Foça

Pazar günü ilk 'günaydınım' bulutsuz, masmavi gökyüzüneydi. Bitmek bilmez yağmurların esir aldığı sokaklar kurumaya can atıyordu. Dokunduğu her şeyi ayırt etmeden ısıtıyordu güneş; gerçek olmadığı düşünülebilirdi. Evin her köşesini aydınlatan gün ışığı uzun süredir hakim olan karanlık günlere meydan okuyordu.

Yolculuk vaktiydi, o en çok sevdiğim kişiyle. İlk uzun yolumuz olacaktı, unutulmayacaktı. Otobüsler, vagonlar derken vardık Eski Foça'ya. Ben ömrümde bu kadar güzel bir sahil beldesi gördüğümü hatırlamıyorum. Otobüsten inince pek uzun olmayan çarşıdan sonra yol ikiye ayrılıyor. Karşılıklı iki kordon var, 'V' şeklinde. Arada da deniz... Ufacık tekneler; bakımsız ama mutlu. Teknede kitabını okumaya dalmış, güzel günün tadını romandaki kahramanlarla paylaşan yalnız bir kadın gördüm; yerinde olmayı çok isterdim diye düşündüm. Sonra yavaşça tuttuğum ele daha sonra başımı kaldırıp bana baktığında parlayan gözlere baktım. Vazgeçtim; iyi ki buradayım, iyi ki onun gözlerinde...

Denizinden gözlerimizi ayırabildiğimizde kendimizi daracık taş sokaklarında bulduk  Foça'nın. Gezinirken bir çocuğun yardımıyla gördüğümüz ünlü Beşkapılar Kalesi'nin 1200'lü yıllardan bu yana ayakta kalmasına epey şaşırdık. Bu kısa gezi bize yetmediğinden çeşitli pansiyon ve butik otelleri gözümüze kestirdik.   

Uzun süren uğraştan sonra hemen denizin kenarında salaş bir balıkçıda yer bulduk. Havanın güzel olmasını fırsat bilen herkes kendini Foça'ya atmıştı sanırım. İnsanlar kalabalıktan şikayetçiydi ama esnafların yüzü gülüyordu. Güneşin getirdiği bereketle nefes almaksızın çalıştıkları halde mutlulardı.

Sonunda gelmişti işte, günbatımı... Biralarımızı alıp kayalıklara oturduk. Zaman hem acelesi varmış gibi çabucak hem de hep öyle kalacakmışız gibi yavaş geçiyordu. Hiçbir zaman karar verememişimdir; denizi güneşin parıltısıyla mı yoksa gecenin karanlığında mı daha çok sevdiğime... Yine veremedim, günbatımını seçtim; ikisini de yaşattığı için.

Dönüş vakti geldiğinde kendime söz verdim, buraya tekrar geleceğime. Kimbilir belki tatil için, belki fotoğraf çekmek için. Biliyorum tekrar görüşeceğiz eskimeyen Foça... 

Not: Bu post yazılırken Pearl Jam grubunun Ten albümü fon müziği olarak kullanılmıştır.